15.01.2023
Een jongeman die wat ouwelijk oogt, loopt al geruime tijd rondjes door de winkel. Onder zijn arm houdt hij een paraplu geklemd. Met gel heeft hij een lok in zijn haar aangebracht; hij draagt een bril. De spijkerbroek die hij aanheeft omvat stevige, zware, ronde benen. Het kruis van zijn broek hangt een beetje. Als ik hem aanspreek, knikt hij beleefd.
‘Nog even rondkijken.’
Na een poosje wenkt hij me en vraagt of hij bruine leren Chelsea boots met een rubberen zool mag passen. Bij het aanreiken van de schoenen knikt hij opnieuw beleefd, nu met een lichte buiging.
Zijn oude schoenen zijn doorweekt van de regen. Bij één schoen is de zoolrand losgescheurd; de voering puilt naar buiten. De nieuwe Chelsea boots zitten hem aardig krap. Hij zet een stap naar voren om in de spiegel te kijken. Snel neemt hij weer afscheid van zijn aanblik. Hij neemt ze. Hij vraagt me of hij ze aan mag houden. Als ik zijn oude schoenen oppak om weg te gooien, voelen ze vanbinnen nog warm en vochtig aan.