Ik werkte een tijd bij de post als sorteerder. Als de meeste mensen nog sliepen, vertrok ik naar een grote hal met weinig ramen en veel beton. Ik kwam terecht in team 7 bij collega’s die er al jaren werken. Het leken me van die rouwdouwers. Ik was voor hen een kunstenaar met een tijdelijk bijbaantje. Toch voelden ze niet geheel vreemd – ik kom namelijk uit een familie met de nodige rouwdouwers. Toen ik er vier jaar werkte durfde ik het aan collega’s te vragen voor mij te poseren.
Zoals ik ze heb afgebeeld, zijn ze een weerspiegeling van mijn innerlijk. Ik herken trekken van mezelf en mijn familieleden in hen. Opgegroeid in armoede, weinig opleiding, gevoelig voor gezag. Met name dat laatste is een belangrijk thema voor mij. Als je bent opgevoed met de overtuiging niet te veel van het leven te mogen verwachten, dan kom je daar niet zomaar van los. Maar samen met mijn ex-collega’s sta ik nu op en nemen we ruimte in. Ik heb hen niet in hun uniform getekend om hun authenticiteit te benadrukken. Zie hoe bijzonder, gevoelig en creatief ze zijn. Gelijk aan ieder ander en de moeite van aandacht waard.
P.S. Op Hard//hoofd en bij Z! De Amsterdamse Straatkrant (zie hieronder) kun je van sommige postbodes hun levensverhaal lezen. Samen met schrijver-journalist Ferry Wieringa voerden we de gesprekken; op basis van mijn visie en concept heeft Ferry de verhalen uitgewerkt en in gezamenlijke redactierondes kwamen tot het eindresultaat.
‘Team 7 – De mannen en vrouwen van de post’ vormt middels tekeningen, foto’s en verhalen de weergave van een toenaderingsproces.
v.l.n.r. Ruud, Mustafa, Bas, Alida, Wiljon, Jan, Dirk, allen 100 x 70 cm, kleurpotlood op papier, 2019 – 2022
